Vebennesiya
@Vebennesiya
Scientia potentia est
İnsanın kendini kandırabildiğini ilk duyduğumda çok saçma gelmişti. İnsan nasıl kendinden bir şey saklayabilir ki demiştim. Şimdi geçen bunca yıl ve kendime verdiğim onca sözden sonra fark edebiliyorum.
Reklam
Yağmurlu havalar nedendir bilmem hep varoluş sebebimi sorgulamama sebep olur. O Yağmur damlalarının hayat amacı bir gün o toprakla buluşması gibi gelir ve ben de içten içe bir buluşmayı arzularım ne olduğu bilinmeyen. Sonra petrikoru hissederim ve garip bir huzur bulurum. Sanki onca karamsar düşüncenin bir şekilde iyi çözümleneceğini söyler bana. Neden yazdım bu satırları bilmiyorum ama bu sefer yağmuru izlemek daha bi farklı geldi ve ölümsüzleştirmek istedim.
Her şeye rağmen yaşamaya çalışmak ne kadar zormuş. Aslında çoğu insan gibi ölmeyi beceremeyenlerden olup yaşamaktan başka seçeneği kalmayanlardanım ben de. Yani ne ölmeyi ne de yaşamayı beceremeyen biriyim kısaca. Bazen kısa bir anlığına da olsa sanki yaşamayı öğreniyorum diyorum kendime ve bunu der demez hayat bir çalım daha takıyor ve yerde buluyorum kendimi. Sürekli kalkıp düşmelerden çok yoruldum sonsuza dek düştüğüm yerde kalsam ve hiç kalkmasam keşke bu umut denen o şeye kapılmasam mesela. Ne çok şey istiyorum değil mi ? Hiçbirinin olmayacağını bile bile istemek en acısı.
Bugün bir kez daha ne kadar değiştiğimi fark ettim. Eski ben değilim biliyorum yıllardır içimde bir yerlerde onu keşfetmem için beni bekleyen kişiyi keşfetmeye başlıyorum. Bu keşif bana acı veriyor hatta zihnim ket vurduğu her şeyi önüme getiriyor. Madem başladın acı çekmeye al bunu da al bakalım diyor bana. Bazen çok yorucu geliyor ve her şeyi o an sonlandırmak istiyorum ama bir o kadar da korkağım galiba. Yaşamak için illa bir bahane buluyorum gün sonunda. Bugün uzun zamandır arkadaş olduğum kişi değiştiğimi söyleyerek arkadaşlığımızı bitirmek istedi. Ben o eski neşeli , hayata umutla bakan kız olmadığımı biliyordum ama çevredekilerin beni bu halimle de kabul edeceğini düşünmüştüm. Maske takmadan olduğum gibi görünmeye çalışmak sandığımdan daha zor bir eylemmiş. Biraz üzüldüm ama biliyorum ki bir kaç gün sonra unutacağım. Hayat üzüntü , unutmaya çalışmak ve hatırlamak döngüsünde olduğu için aklıma geldikçe üzüleceğim belki ama önemli olan sanırım kendim olabilmekte.