Yalnızca ölüm karşısında saygıdan çok korku duyan bir korkak, bedeninin zamanla bir otun, taşın ya da kurbağanın içinde yaşayacak olmasıyla teselli olabilir.
Dmitriç insanlar hakkında yargıda bulunurken farklı renkleri gözetmeden sadece siyah ve beyaz gibi keskin renkler kullanırdı. Ona göre insanlık namuslular ve namussuzlar olmak üzere ikiye ayrılıyordu; ikisinin arası yoktu. Kadınlardan ve aşktan daima tutkuyla, heyecanla bahsederdi; ancak bir kez bile âşık olmamıştı.
“İyilikle kötülük bir olmaz. Sen kötülüğü en güzel olanla sav. O zaman, aranızda düşmanlık bulunan kimse sanki candan bir dost olur.”
(Fussilet, 41/34)
Mavi denizinde yaşamak isterdim
Hırçın dalgalarınla boğulmak değil
Umutlarınla yesermek isterdim
Gazabınla kavrulmak değil
Sana bahar gibi şarkılar söylemek isterdim
Ağıtlar yakmak değil
Ben kendimi sende bulmak isterdim
Sensizlikte bulmak değil
Anonim