Huzurlu okur
@Veda_busesi
Leylâ Erbil’in Mektup Aşkları romanı, okuru alışılmışın dışına çıkaran, hem çok sert hem de derin bir insanlık panoramasının içine çeken eserlerden biri. Bu kitabı samimi bir şekilde yorumlamak gerekirse, aslında karşımızda bir "aşk romanı" değil, "insan ilişkilerinin otopsisi" var diyebiliriz.
Kitabın merkezindeki Jale, Türk edebiyatının en ilginç karakterlerinden biri. Sevgi bekleyen ama aynı zamanda etrafındaki erkekleri adeta parmağında oynatan, bazen mağdur bazen de fail olan karmaşık bir figür. Erbil, Jale üzerinden kadının toplumdaki yerini ve "sevgi" kavramının nasıl bir iktidar aracına dönüşebileceğini gösteriyor.
Reklam
Bu kitaba başlarken biraz farklı duygular içindeydim. Geçen sene kendime bir şeyler inşa ettiğim bu zamanlarda yolum Filiz hocamla kesişti. Şimdi yanımda onun kitabı... Bu benim için mutluluk verici.
İstanbul'un karanlık, tekinsiz, tenha sokaklarında adaletin yerle yeksan olduğu bu yerde gizemli biri orataya çıkıyor. Ona göre herkes şeytan...
O, bir kahraman değil; o, bu kokuşmuş düzenin içinde ortaya çıkan soğuk bir gerçeklik. Ona göre herkes maskesinin ardına gizlenmiş bir şeytan.
"Kayıp Ada ve Şeytanları", bizi bu kaçışsızlığın tam kalbine, insanların kendi inşa ettiği o tekinsiz adalara hapsediyor. Gerilim burada bir süs değil; ensenizde hissettiğiniz o buz gibi namlu ucu kadar gerçek. Filiz Çiçek, şehirdeki o sahte parıltıyı söküp atıyor ve altındaki paslı, kanlı gerçeği önümüze koyuyor.
Eğer İstanbul’un bu karanlık yüzüyle, o tekinsiz tenhalarda yüzleşmeye cesaretin varsa; bu kitap senin için bir hikaye değil, sert bir uyarı. Işıklar söndüğünde ve o sessiz adımları duyduğunda, aslında kaçtığınız şeyin kendi yansımanız olduğunu anlayacaksınız.
Sanırım çoğumuz yıllardır bekliyorduk bu kitabı. Bozulmuş kırmızı ojemle okumaya başladım. Ne ojemin kırmızısı umrumdaydı ne de bozulmuş olmaları. Okumalıyım dedim, daha ne bekliyordum ki? Özgür'ün gelip kitabı zorla okutmasını mı? Renkler bu kitaba uymuyor, bu kitabın rengi kasvet... Ama kırmızı ojelerimi de dert etmedim. Nasıl edebilirim ki kapağı açar açmaz maceramıza başlıyoruz. Bu seriyi okurken nefes almak imkansız çünkü hep bir koşuşturma içerisindeyiz. Özgür' ün tilkilerine de yetişemiyorum. Gerçi yazarı bile yetişemiyor ona En sevdiğim sahne Yosun'un Hale'ye haddini bildirmesiydi. Zorlandığım sahne yine bir ayrılık sahnesiydi. Belki de yazar bizi bazı şeylere alıştırmaya çalışıyor. Ama hayır sanırım alışmak istemiyorum.Bu koşuşturmaların sonu nereye varacak bilmiyorum ama bir sona vardığında biz bizlikten çıkacağız. Kirli Peri Masalı tam bu kitap için bulunmuş, onunla bütünleşmiş.
Bayburt'un soğuk, birazda kasvetli günlerinde okuduğum en doğru kitap. Yırtıcı Kuşlar Zamanı benim ilk okuduğum polisiye kitaptı.
Kitaptaki karakterler o kadar gerçek, o kadar hayatın içinden ki…
Okurken ‘Ben de böyle hissettim’ dediğim çok yer oldu.
Kimi korkusuyla savruluyor, kimi hırsının içinde kayboluyor, kimi de sadece hayatta kalmaya çalışıyor.
Aslında hepimiz öyleyiz.
Ahmet Ümit bu kitapta sadece bir polisiye anlatmıyor;
kalbimizin karanlık köşesine küçük bir ışık tutuyor.
Puan vermedi
Gecenin karanlık bir sis bulutu gibi çöktüğü zamanda birde Alex ve çetesiyle baş başa kalmamız ürkütücüydü.
Kitabın kapağını açar açmaz zaten arızanın kendisine geldiğini hissettim. Alex gibi tuhaf biriyle karşılaşmayı beklemiyordum. Alex yaptıklarıyla şiddet,iyilik, kötülük nedir? İnsan özgür iradesiyle kaderini seçebilir mi? Gibi sorularla kafa patlattığımız bir kitaptı. Her ne kadar bu soruların cevabını düşünürken keyif alsamda Alex'ten bir tık nefret ettim.
Reklam