Musa Özbakır
@Vega
Birçok düşünür, yazar ve filozof tarafından açıklanmaya çalışılan; üzerine sayısız kitap yazılan ve bir hedef mi yoksa geçici bir deneyim mi olduğu hâlâ tartışılan insanlığın en temel problemi mutluluktur.
Bertrand Russell, Mutluluk Sanatı adlı eserinde mutluluğu ele alırken önce insanları mutsuzluğa sürükleyen içsel nedenleri, ardından mutlu olma ihtimalini artıran içsel ve dışsal etkenleri başlıklar altında inceler. Russell’a göre mutluluk ne bütünüyle kaderin bir armağanıdır ne de yalnızca bireyin iç dünyasına bağlıdır; hem içsel hem de dışsal koşulların etkileşimiyle ortaya çıkar.
Russell’ın mutluluk anlayışının merkezinde içe kapanmak yerine dış dünyaya yönelmek vardır. Yazara göre insan, kendi dertlerini benzersiz ve aşılması imkânsız görmeye başladığında mutsuzluğa sürüklenir. Oysa birey, kendisini aşan ve insanlığın ortak meseleleri üzerine düşündüğünde hem ilgi alanını genişletir hem de kişisel sorunlarının mutlak ve tekil olmadığı gerçeğiyle yüzleşir. Bu bakış açısı, insanı kendi küçük dünyasının sınırlarından çıkararak mutluluğa daha geniş bir perspektiften bakmasını sağlar.
Russell bu düşüncesini yalnızca teoride bırakmamış, yaşamı boyunca siyasal ve toplumsal olaylara aktif biçimde tepki göstermiştir. Bu tutumu nedeniyle para ve hapis cezaları almış; hatta 1967 yılında, 95 yaşındayken, ABD’nin Vietnam’daki savaş suçlarının araştırılması amacıyla Jean-Paul Sartre başkanlığında kurulan Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi’ne (Russell Mahkemesi) öncülük etmiştir. Bu örnek, Russell’ın mutluluğu pasif bir huzur hali değil, dünyayla kurulan sorumlu ve ilgili bir ilişki olarak gördüğünü ortaya koyar.
Sonuç olarak Russell, mutluluğu içe kapanarak bireyin kendi korku ve endişelerine teslim olmasıyla kaybedilen; işte, ilişkilerde ve toplumsal hayatta dışa dönük
Reklam
Çok ender durumlar bir yana,mutluluk yalnızca uygun koşulların bir araya gelmesiyle olgun bir meyve gibi kucağa düşmez,çabayla erişilebilir.
Anne-babanın sevgisinin çocuklar için değerli oluşu,başka her türlü sevgiden daha güvenilir olması gerçeğine dayanır.Bir insanı arkadaşları özellikleri nedeniyle,sevgilisiyse güzelliği ve çekiciliği için sever;güzellik ve özellikler azalınca arkadaşlarla sevgililer de uzaklaşabilir.Anne -babalar ise en çok,talihsizliğe uğranıldığı,hasta olunduğu,herkesin gözünden düşüldüğü zamanlarda güvenilir.
Sevilmek hiçbir zaman yetmez;sevilmek sevgiye yol açmalıdır ve ancak bu iki kapı eşit olarak açık tutulursa sevgi en büyük olanaklarını gerçekleştirebilir.
Reklam