Harun
@Veneca
Tuhaflık kendi kafamızda mı, dünyada mı?
Sanırım bugüne kadar okuduğum en açık Orhan Pamuk romanıydı bu eser. Gerçekten çok samimi bir üslupla oluşturmuş eserini. Bir okuyucu olarak değil de Mevlut’un ailesinden biri ya da sokakta o boza satarken ona eşlik eden biri gibi oluyoruz romanı. Bu kadar detayı bu kadar sıkmadan ve güzel anlatabilmek gerçekten büyük iş. İnsan kendi ailesini bile bu kadar iyi anlatamaz gibi geliyor bana.
Romandan öyle ahım şahım şeyler beklememek lazım, sakince sayfalarda gezinmek bile keyif verecektir; tabii ki tüm olaylar ön planda olurken arka planda da 1990 sonrasının İstanbul’u ve Türkiye’sini görüyoruz bir bir.
Özellikle “Orhan Pamuk’u anlayamıyorum, dili çok zor.” diyenlere tavsiyedir!
Reklam
“Toplumların hayatını belirleyen önemli şeyler insanların birbirlerine benzeyen yanlarından değil, benzemeyen yanlarından çıkıyordu.”
“İnsan şehirde kalabalık içinde yalnız olabilirdi ve şehri şehir yapan şey de zaten kalabalık içinde insanın kafasındaki tuhaflığı saklayabilme imkânıydı.”