Sokaklarda başıboş dolaşan, caddelerde arabaların arasında bir şeyler satmaya çalışan çocuklar...
Belki bir ömür keşfedemeyecekler kendilerini. "İnsan" olduklarının farkına bile varmadan tüketecekler koca bir ömrü
Ne pejmürde kıyafetleridir beni üzen ne de açlıkları, sersefil hayatları. O, görünen halleridir nihayetinde. Üç-beş kuruşla düzeltilebilecek halleri... Ölünce de geçer veya biter dünyalık sıkıntıları.
Her şey bu kadar mı ama?
Ya insanlıkları?...
Kendilerine Allah tarafından verilen değeri, kabiliyetleri ve kapasitelerini fark etmeden, bil(e)meden yaşamak ne acıdır! En çok yardım edilmesi gereken konu bu değil midir? Dünya bir gün bitecek. Hesap günü mutlaka gelecek. İnsan olmalarının gereğini yapmayanlar, imkanları nispetinde insanlara, "insan" olduklarını anlatmayanlar, hatırlatmayanlar da hesap verecek.