Kronikleşmiş anhedonik bir bilincin yaşama duyarsızlığının zirvesinde içkin bir umutsuzluk ve anlamlandıramamayla melankoliye esir olması, bu aidiyetsizliğin girdabından çıkabilmesi neredeyse olanaksızdır. Her gün biraz daha yaşamla olan bağların kopuşu, artık gecelerin bile anlamını kaybetmesi ve sonunda kapkara bir acının yeryüzünün tüm zamanını kaplamasıyla yaşayan bir hiçlik haline dönüş gerçekleşir.
Zihnin düşüncelerin çıkmazında paradoksa hapsolduğu saatlerin birindeyim yine. Varlığa içkin bir hiçlik tarafından kemiriliyor ruhum. Gözlerimde soyutlaşan gerçekliğin sancılı hiçlik arzularıylayım. Hiç aşılamamış düşüncelerin eşiğindeyim... Asla tamamlanamamış cümlelerin anlama kavuşma özlemiyim. Bir hiçim.
Nasıl bir uçurum yaratıyorum kendimde. Nasıl bir okyanus bu düşüncelerle bezenmiş. Ruhuma yarattığım sayısız depremden nasıl sağ çıkıyorum. Bu kadar düşüncenin ruhuma verdiği sarsıntılar daha ne kadar yakacak canımı. Her şeyi hissetmenin yıkıntısı ve paramparçalığı.. Geceyle sarmaş dolaş olmuş benliğimin zifiri karanlığı.. Gözlerimde soyutlaşan gecelerin amansızlığı...