Zihnin düşüncelerin çıkmazında paradoksa hapsolduğu saatlerin birindeyim yine. Varlığa içkin bir hiçlik tarafından kemiriliyor ruhum. Gözlerimde soyutlaşan gerçekliğin sancılı hiçlik arzularıylayım. Hiç aşılamamış düşüncelerin eşiğindeyim... Asla tamamlanamamış cümlelerin anlama kavuşma özlemiyim. Bir hiçim.
Nasıl bir uçurum yaratıyorum kendimde. Nasıl bir okyanus bu düşüncelerle bezenmiş. Ruhuma yarattığım sayısız depremden nasıl sağ çıkıyorum. Bu kadar düşüncenin ruhuma verdiği sarsıntılar daha ne kadar yakacak canımı. Her şeyi hissetmenin yıkıntısı ve paramparçalığı.. Geceyle sarmaş dolaş olmuş benliğimin zifiri karanlığı.. Gözlerimde soyutlaşan gecelerin amansızlığı...
Zamanın içinde kaybolmuş günler, birbirine eklenen solgun sayfalar gibi akıp gidiyordu. Ne bir başlangıç ne de bir son vardı; sadece süregelen, belirsiz bir döngü… Anlamdan yoksun saatler, hafızada iz bırakmadan siliniyor, her şey giderek daha da bulanıklaşıyordu. Bir zamanlar içini ısıtan hayatın kıvılcımı şimdi sadece sönmeye mahkum bir kül yığınıydı. Günler, ona ait olan her şeyi alıp götüren bir fırtına gibi üzerini örtüyordu.