Belli, dışındayız dünyanın. çıt yok. duyarlığım da kalmadı.
akşamlar, sabahlar, geceler, gündüzler… bitkinim!
Reklam
Aslında, biz bir yığın yalnızız, yine de karmakarışık bir halde yuvarlanıyoruz, bizi birbirimize katarak tek başımıza bırakmaya devam eden şeyin kurbanıyız.
Benim bu dünyaya duyduğum nefret, içimdeki hislerin en saygınıdır.
Ey donuk mutluluk... Ey yolların kavuştuğu yerdeki sonsuz durak! Düşteyim ve dikkat kesilmiş zihnimin ardında benimle düşlere dalan biri var... Ve belki de ben, var olmayan o Kimse’nin düşüyüm sadece...
Reklam