Gönül bir sırça saraydır, kırılırsa bir daha bitiştirmek zordur."
Şu dünyada şu köylü milleti kadar zalim bir millet var mı, hele de zulmü kendi kendine.
Pir..
Bu Hıdır Hızır olmustur ve hem de Osmanlı
Bir kişi Osmanlı olmuşsa ona güven olmaz. Bir de düşünü görmüştür pir. Derken şölen başlar. Sofrada türlü yemekler vardır, buralarda görülmemiş, bilinmemiş. Sofrada kuş sütü eksik. Herkes yemeği yemeye başlamış , Pir Sultan öyle elleri kollar bağlı gibi durup durmuş. Hızır Paşanın bu gözünden kaçmaz. Buyur pirim, yemek ye. Pir karsılık vermez, herkes iştahla yemeğini yerken o el bile sürmez. Aman pirim... Pir Sultan başını kaldırır, gözlerini oradaki Agalarin, Beylerin, yüksek devlet adamlarının üstünde teker teker dolaştırı, ben bu yemekten yiyemem, der, çünkü bu yemekte tüyü bitmedik yetimlerin hakkı, kan ter içinde çalışanların kanı var, bu yemek zulüm yemeğidir, ben bu yemeği yiyemem, haramdır, Bu yemeği ben deği, köpeklerim bile yemez.
"Ali Ağam," diye boynunu kıvırdı Memed, "şu dünyaya kim bilir ne kötü, ne alçak, tanıyınca ne kadar utanacağımız insan gelmiştir, kim bilir?"