Vinyra
@Vinyra
Διόνυσος
osmanlı artık bir imparatorluk olmuştur; tüm imparatorlar gibi onun da “dini-imanı” vardır kuşkusuz; ama tüm imparatorların “dini-imanı” gibi, halkın kontrolü ve dünya egemenliği kurmasına hizmet etmek için!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
osmanlılar, özellikle istanbul’un fethinden sonra oluşmuş yeni dengelere uymayı kabullenmiş, batı ve doğu arasındaki stratejik konumunun avantajlarından da yararlanarak barışçıl, üretim ve ticarete yönelik bir dönüşüme yönelebilmiş olsaydı, büyük bir olasılıkla günümüz dünyası hem türklerden hem de demokrasiden yana çok daha farklı olabilecekti. böyle bir yönelimle hem macar ve venedik güçlerine karşı kendini tahkim etme, hem de diğer iki büyük güç odağı olan akkoyunlular ve memlûklar kalıcı dengeler kurma olanağı elde edebilecekti. oysa o, avrupa yanı sıra anadolu ve islam alemini de, kan gölüne çevirecek, ekonomik ve insani birikimlerinin giderek tükenmesine neden olacak bir politikaya, daha çok tahakküm yoluna yöneldi.
satmak istediğim diğer kitapları görmek için “satılık kitaplar listesine” bakabilirsiniz.
Satılık Kitap
satmak istediğim diğer kitapları görmek için “satılık kitaplar listesine” bakabilirsiniz.
ısrarla “onun emri gereği” ülkeleri fethetmek, boyun eğmeyenleri öldürmek zorunda olduklarını söylüyorlardı. oysa bir tanrının, yarattıklarının birbirine böylesi vahşetle saldırmalarını asla istemeyeceğini, bu en az diğeri kadar iyi ve kötü, en az diğeri kadar haklı ve haksız insancıkların birbirine zulmetmelerini emretmeyeceğini düşünemiyorlardı. onun “öldürün, fethedin!” diyen sesi yoktu, hiç olmamıştı, ama her şeyi “onun adına” yaptığını söyleyenler vardı. papazlar, şeyhler, imparatorlar sürekli onun adına konuşup insanları birbirinin düşmanı, işgalcisi, katliamcısı kılıyorlardı. her şeyi onlar yapıyor, ülkeleri fethettiriyor ve kendi mülkleri haline getiriyorken, yönetilenlere bu fetihlerden çöplenmek veya ölmek kalıyordu; başkasının meşru haklarına, meşru mallarına ve bedenlerine dokunulamayacağı evrensel ahlak kuralını çiğnemek, insanlıklardan yana erozyona uğramak pahasına… sonuçta birilerinin bir şeyler adına egemen olma yönelimleri, bu kısacık hayatın birbirini takip eden nesillere zehir edilmesiyle sonuçlanıyordu.