Annesinden süt emmemişin dişleri güçsüzdür ama sevgi görmemişin kalbi çürüktür. Evet, kalpten küf kokusu çıkar dışarı baba. Bunları şu an düşünmedim, bakma öyle. Kafamda dönüp duruyorlar. Sana bunları söylememin ne anlamı var, gerçekten bilmiyorum. Tüm utancımın, korkularımın, çıkışsızlığımın müsebbibi sen misin baba?
Bellek nerede? Kalpte mi? Öyle sanır çokları ama bellek duvarlardadır, tükürülmemiş suratlardadır. Anılar, hatıralar, anlatılamayanlar yapışır, siner duvarlara. Tebdili mekânda o yüzden ferahlık vardır. Gidersin, belleğin geride kalır.
Bir kişi bile kalabalıktır! Evet, bana benim dışımda bir kişi bile fazlalıktır ve hasar verir uzun süre maruz kalmak. İnsan.. Kirletici bir unsur. Özellikle de bakışı, bakışları
Sanırım aşk hiç kimsenin tam olarak anlayamadığı bir problem. Böyle kabul etmek en iyisi. Bu her zaman kaderle ilgili. Ve kaderin köklerinin ucunun nereye vardığını hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Tanrının işleri insanı üzmemeli. Aşkın yüce anlamsızlığı veya anlamsız yüceliği bizi felsefi bir meraka davet eder.