Yazar:
Emre Timur
Editör:
Özlem Eke
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Merhabalar yine derin bir nefes alarak başlamak istiyorum gerçekten çok severek okuduğum Kuklacı'ya
Kuklalar,sirkler, gölgeler beni hep huzursuz eder korkutur nedenini bilmem ama sırf adı bile çok çekti kitaba beni...
Buralarda içeriğini tam bilmiyorum diye kapaktan dem vuruyorum...
Kuklacı bir bacağını kendisi yapmış 32 dolaylarında bir karakter.Bacağı şu anda baktığı belleksiz babasından bir hatıra.
Ben Kuklacı'nın babasını büyüttüğünü düşünüyorum mesela ona bakarken...
Babası onu her seferinde yere düşürdüğü için eminim her düşüşte de zevk almıştır,tanıdık geldi de neyse
Ayrıca Kuklacı'nın şiddet geçmişi anne karnında başlamış annesi ile birlikte dayaklar yiyor.
Kuklacı'nın içsel hesaplaşmalarının dış dünyaya saçtığı kıvılcımlar devam ederken kendisi Mandalina adlı bir cüce fahişeye aşık oluyor.Hatta maskesini de çıkarıyor inanır mısınız maske mi takıyordu demeyin takıyordu çünkü.Fakat tabi ki mutlu bir beraberlik yerine Mandalina Horlar tarafından taşlanarak öldürülüyor..
Horlardan bahsetmişken sizlere Cinnet Adası'ndan da bahsedeyim Kuklacı burada yaşıyor ada batmak üzere Kara Krallar mı yönetmiyor adayı insanlar mı taşlamıyor birbirlerini...
Bir de yaşayanlar şey biraz şey işte at gözlüklü bütün varlıklıkları ki kendilerine ait değil yoklukları da o ada. İyisi mümkün değil.Herkes şimdikinden kötünün kuklası...
Ümit etmenin yasak olduğu bir dünya sınırlı işte daracık kafaları gibi...
Kuklacı'nın bir hayali de 32.yaş gününde gittiği adaya yeniden gitmek istemesi bir de cahillere anlatma çabası var bu adayı ona inanmayanlara deli diyenlere ...
Sınırlar ötesinde yani ümit dolu bir ada burası.
En büyük savaşı da Kuklacı'nın bu adayı anlatabilmesi insanları götürmek istemesi peşinden.
Hatta yolculuk için çoğu şeyi de tamamlıyor diyebilirim yok değil ona inanlar
Emre Timur / Kuklacı
Tüm dünyayı okyanusun ortasında yaşadıkları adadan ibaret zanneden bir halk, sadece kendini ve adamlarını düşünen bir kral, mutsuzluğun ve melankolinin her yeri sardığı bir atmosferde yaşayanların var olma çabası. Yıkılmak üzere olan bir dünyada yaşamın nasıl olabileceğine dair çarpıcı bir örnek olmuş #Kuklacı .
Mutluluğu bilmeyen, hayatta kaldıktan sonra çevrede olanları önemsemeyen ve koyun misali yaşayan bir halk var adada. Sesini duyurmana izin vermeyen bir yönetim. Sevgi, inanç ve ümitin günah sayıldığı ve bunları yaşayanların ölüme mahkum edildiği bir dünyada nefes alanların yaşadıklarını sanması. Okurken gerçeklik ve hayal birbirine karışacak.
Kuklacı bende o kadar çok şeyi ifade etti ki, tek bir kalıba sokamıyorum. Önceleri dikkat çekmekten korkan ve ailesi ile sorunları olan doğuştan topal bir marangozdu. Gördükleri gözlerine, yaşadıkları da vicdanına ağır gelince; utangaçlığını gizlemek adına kendi yaptığı maskelerin ardına saklanan bir kuklacıydı. Annesinin yokluğu ve yatalak babası ile hayatı acılarla dolu biri. Silik ve görünmez bir adam. Okudukça, bu adam benim için bir karakterden çok bir simge olmaya başladı. Vicdanı, utancı, korkaklığı hissettirdi. Yaşadıkları ağırlaşıp gerçekleri sorgulamaya başladıkça, içinde adını koyamadığı bazı şeylerin yok olduğunu farketti. Şahsen beni de iç sesim, huzursuzluğum ve isyanımla bıraktı. Öyle bir kalemi var ki yazarın, hissettikleriniz hoşunuza gitmese de imalarını anlıyor ve omuzlarınıza bir yük binmiş gibi yoruluyorsunuz. Daha sonraları bir baktım; bu hisler yerini hayallere, amaçlara ve umuda bıraktı. Şimdi de karşımda bir kahraman, bir savaşçı vardı.
Görülmemesi gereken ve gerçekliğinin ispatlaması zor olan başka bir adanın varlığı onu hayallere daldırdı. Tüm halkı bilgilendirmeli ve
Bugüne kadar okuduğum Emre Timur kitaplarını, ayıptır söylemesi yazdığı tüm kitapları okudum, yorumlarken kitabı değil de kitabın bende oluşturduğu hissiyatı, ruh halimi anlattım hep. Çünkü Emre Timur kitabı okumak böyle bir şey. Giriş, gelişme, sonuç, bitti denemeyecek kadar derinlikli yazıyor adam. Hal böyle olunca da konuyu özetleyip karakterleri anlatınca anlatılmış olmuyor onun kitapları.Şimdi son kitabı kuklacıyı anlatacağım size ama bu kez çok daha farklı hislerle. Çünkü her kitabını yazarken yine gebeyim deyip sonra kitaplarını doğuran bir yazarın editörü oldum bu kez. Yani ben de kuklacının ebesi sayılırım. Editini yaptığım kitapların yorumlarını yazarken biraz zorlanıyorum. Dedim ya benim de bu doğumda payım olunca evladım gibi hissediyorum ve tarafsız yorumlamakta zorlanıyorum.Ama kuklacı yüzlerce okurla buluştu ben onun hakkında birkaç kelam edinceye kadar ve inanın her okurundan çok güzel övgüler de aldı zaten. Ben de işte hem Emre Timur’un kalemini çok iyi tanıyor olmanın rahatlığıyla hem de enfes okur yorumlarının bana verdiği yetkiye dayanarak izin verirseniz biraz şımartacağım bebeğimizi. Hayran olduğum bir yazarın editörü olmak müthiş bir onur yani Emreciğim öncelikle okuryazar ilişkimizi bir tık daha lezzetlendirdiğin ve bana güvendiğin için teşekkür etmeliyim sana. Ve müsadenle azıcık edit sürecindeki kuklacı ve ben ilişkisinden bahsetmek isterim. Editöriyel süreçte kitabın editörü olduğumu unutup, kurgunun akışına kendimi kaptırıp sonra ‘hop kızım nereye deyip.’ sayfalarca geriye dönüşlerim çok oldu. Öyle muntazam bir inşaası vardı ki hikayenin, içine kapılıp merak etmeden sakin sakin okumak imkansızdı. Yine keskindi cümlelerin çünkü sivriydi kalemin. Nasıl da kanırtıp, bulup çıkarmıştın yine insanlık boyunca akıllara takılanları ve tüm bu
Selam güzel kitap dostlarım... Bugün sizlere @emretimur.mimaryazar kaleminden #kuklacı ile geldim. Yazarımız huzurunuzu bozmaya geliyorum diyor. Bunu öyle hissettiriyor ki toplumda dışlanan, hor görünen kişilerin perspektifinden okurla buluşan kuklacı, ürkek görüntüsü ile kuklalar yapan kendi halinde suratından çıkarmadığı maskesi ve marongozhane ile evdeki yatalak babası arasında gidip gelen ve bir ayağı olmadığı için kendisine ustalıkla yeni bir ayak yapmış biriydi. Batmak üzereydi adaları. Başkanları ise çıkarcı kendinden başka kimseyi düşünmeyen biriydi. Dışlanan da bir kesim vardı. Fahişe cüce Mandaline sevdi onu ilk kez tahtadan yapılmış bacağına bile ilk kez biri değer vermişti.İlk defa onun için attı kendini ortaya Kuklacı sesini belkide ilk kez duydular. Bu hikayede beni en çok da Mandalina üüzdü. İnanmadı kimse kuklacı ya oysa ona göre bir ada vardı, yüzmüştü oraya görmüştü. Peki varmıydı onaa inanlar. Yanında bir kaç hor vardı yan karekterlerimiz. Toplumun ona ve onun gibilere hiç ama hiç acıması yoktu. Kitabı okumaya başladığımda farklı bir kitap olduğunu daha ilk sayfalarda fark ettim. Derinlere indiğinizde anlatmak istenilen ve verilmek istenen mesajlar aslında o kadar içinizi acıtıyor ki!! Durup sorguladım da diyebilirim kendimi. Bir çocuk annesinin karnında ki şiddete nasıl cevap verebilir? Veremez evet ne mi olur belki bir bacağı ondan alınmıştır. Baba dediği kişiye kızgın olan bir genç ona her baktığında neler hissedebilir? Kuklacı yı okumanızı isterim düşüncelere daldığınızda aklınıza gelebilecek bir kitap kesinlikle bir sürü alıntı biriktirdim Amaa hepsini yazamıyacağım için bir kaçını bırakıyorum. Kitaplar ile kalın.
Herkese Merhabalar, bugün sizlere kalemini severek takip ettiğim, kitaplarını okumaktan büyük keyif aldığım bir yazarla geldim. Emre Timur'un tüm kitaplarını okumuş bir birey olarak söylüyorum ki, okurken heyecanlı bitirince düşünceli oluyorsunuz.
"Yazılan kitap kesilen ağaca değmeli. " düsturunu benimsemiş, yazdığı kitapların hakkını vermiş bir yazar olduğu için tüm kitaplarını sizlere gönül rahatlığıyla önerebilirim.
Herkesin mutsuz olduğu, yaşadıkları adadan başka bir hayatın olmadığına inan cehaletlerine körü körüne bağlanmış bir halk, kralın ve yardakçılarının suistimalleri, hayatını sorgulayan bir kuklacı ile tam bir varoluş hikayesi kuklacı. Kalemi ve anlatım dili ile insanı sürekli merakta tutan, şaşırtan bir kitap olmuş. Umudun insanı süreklediği noktalar, siyasi hayat ve baskı rejiminin insanlar üzerindeki etkileri, bir inanca tutunma ihtiyacı, yalnızlık, adanmışlık ve mücadenin romanı olmuş diyebilirim kuklacı için. Yazar sansürsüz ve tereddütsüz bir romanla okuyucusunu tanımış ve kendini aşarak ustalık eserini bu kitaba aktarmış. Kitapta din, siyaset, halk, mitoloji, felsefe, psikoloji ve karakterler öyle derinden işlenmiş ki okurken kitabın sonunu merak etmeden duramıyorsunuz.
İnanıyorum çünkü absürt!
Ait olmadığınıza inandığınız bir dünyada, size verilmişlerle kıvrandınız mı hiç? Seçim yapma şansınız olmamış, kadere tek bacakla, dayakla, belleksiz bir babayla, ardından kötü konuşulan peri anayla, göbeğine pembe filin üflemesiyle dünyaya gelip mutsuzluk dolu evrende bulanıklaştı mı gözleriniz? Herkesin hakkında hüküm verip, masumiyetinize inanıp, ilk taşı siz mı attınız günahsız olana? Bir şeyler için mücadele ederken, hep mücadeleniz yerle yeksan okurken tek bacakla ayakta durmayı başarabildiniz mı?
Kitapla ilgili size binlerce soru türetebilir, kitabı
Maskeli balo
Kalemine aşina olduğum ve daha önce yazdığı kitapları severek okumuş biri olarak size biraz “Kuklacı” dan bahsetmeye geldim. Öncelikle farklı bir üslup ve kaleme sahip olan yazarımızın sevdiğim bir sözüyle başlamak isterim söze.
“ Yazılan kitap kesilen ağaca değmeli.” Bu sözü ilk duyduğumda okuduğum diğer kitapları sorgular oldum. İyi ve kötü kitap diye bir ayrım yapmak istemem fakat okuduğuma değecek, hem zamanımı, hem paramı çöpe atmayacak kitapları tercih etme sebebim olmuştur bu söz. Çünkü ikisi de kıymetli şeyler özellikle ZAMAN. Her zaman dediği gibi rahatınızı kaçırmaya geldim demiş ve bunu muhteşem bir şekilde yapmış. Rahatımızı da kaçırmış, okuduğumuzu da sorgulatmış. İlginç metaforlarla renklendirmiş yazdıklarını aslında bence onun rengi hep siyah öyle hissediyorum belki de yanılıyorumdur bilmiyorum. Zaman zaman rahatsız edecek bir üslup kullanmış ki bunu zaten başında söylüyor o yüzden hiç yadırgamadım. Bazen huzura ermek için önce biraz huzurunuzun kaçması gereklidir. İşte Emre Timur yine tam olarak bunu başarmış. Gelelim Kuklacı’ ya.
Anne karnında başlar Kuklacı’ nın hikayesi. Henüz orada tanışmıştır şiddetin en acımasız haliyle ve bu yüzden bir bacağı eksik gelmiştir dünyaya. Annesini küçük yaşta kaybeder. Babasına bakmakla o yükümlüdür artık. Hayatını marangozluk yaparak kazanır Kuklacı kendine de tahtadan bir bacak ve insanlardan yüzünü gizlemek için türlü türlü maskeler yapar. Daha fazlasını anlatırsam kitabın tüm gizemini kaybedeceğini düşünüyorum. Ama ruhunuzun en karanlık, en keşfedilmemiş yerlerine dokunacağına yürekten inanıyorum. Öyle bir günde oturup bitireyim gibi bir kitap değil. Satır satır çizdiğim yerler oldu önceki kitapları gibi. Bazen okuduğumu anlamak için tekrar tekrar okuduğum cümleler oldu. Sıra dışı kalemi, kendini kasmadan yazması
“Then, about that time jesus shouted, “eli, eli, lema sabachtani?”, which means “My god, my god, why have you deserted me?” , matthew 27: 46.
Emre Timur artık kaleminin belkemiğini kırmış, korkusuz bir eser sunmuş; Kuklacı. Kendisinin dokuzuncu kitabı olan bu eser, benim kendisinden okuduğum dördüncü eser. Ve şunu diyebilirim ki, kitaplar çoğaldıkça derinlik artıyor, kalemi güçleniyor. Bugün güçlenen bu kalemin, Kuklacı eserine başlık başlık bakalım.
+Karakterler
Elbette artık okuyanlar bilir ki, kabul edilmeyen (ötekileştirilmiş) karakterler ve onların bakış açısından okuruz her şeyi. Çünkü Emre Timur’un asıl amacı rahatsız etmektir yazdıklarıyla, haliyle bu da ancak dağılmış ya da ötekileştirilmişlerin hayatlarıyla olur. Zaten onlar hayatı yaşamak yerine, zamanlarını tüketmeyi yeğlerler, dışlanmış olarak toplum içerisinde.
Öncelikle yan karakterleri ele alalım; horlanmışlar (Eli, Eli, Lema, Şevaktani), baba ve kral en göze çarpanlar. Horlanmışlar zaten, dışlanmış olanlar, ama sadakatleri ve azimleri onları değerli yapıyor. Baba ise üvey baba, annesinin ölümünden sonra ona bakmaya başladı, ya isteyerek ya da istemeyerek. Kral ise, nefret dolu ve şiddet yanlısı, tek insan rejimini benimsemiş biri.
Peki asıl karakterler olan, Kuklacı ve Mandalina kimler ve kimleri temsil ediyor?
‘’Maria Magdalena ya da Mecdelli Meryem hakkındaki bir diğer inanışa göre, İsrail'de fahişelik yaptığı gerekçesiyle taşlanan Meryem'e İsa yardım eder. İsa, kadını linç etmek için toplanan kalabalığa Hiç günahım yok diyen devam etsin der ve bunun üzerine öfkeli kalabalık dağılır.’’
Mandalina, fahişelik yaptığı için taşlanır. O sırada onu koruyan Kuklacı, ‘’İlk taşı günahsız olan atsın!’’ der. Öncelikle ilk çıkarım ikisi hakkında şöyle olur ki, Kuklacı İsa’yı, Mandalina ise Maria
KuklacıKitap İncelemeleri
Selam kitap dostları tadı damağınızda kalacak bir kitap önerisiyle karşınızdayım.
Kuklacı, post-apokaliptik türde bir kitap. Muhteşem bir şükran yazısıyla başlıyor.Akılalmaz derecede etkileyici olay döngüsüyle de devam ediyor.
Katman katman okunması gereken bir kitap.
Önce normal olay döngüsüyle baş başa kalıyor okuyucu. Belirli bir dünya zamanında, her gün batan bir adada doğuştan bir bacağı eksik bir kuklacının hayatı yaşamı ve döngüden kurtulmaya çalışması özetle.
İkinci katmanda varoluş, kimlik, benlik, bir kalbin psikolojik mücadelesi, toplumun ahlak ve edep seviyesi gibi konular sorgulanıyor. Burada yazarın her tespiti aşırı kıymetli. Ve tabi kaleminden aşina olduğumuz konular…
Üçüncü katmanda anlaşılıyor ki aslında her karakter tarihte önemli isimlerin sorumluluğunu almış. Metaforlar göz kırpıyor artık okurken. Çözümlemek ve algılayabilmek aşırı heyecanlandırıyor.
En son katmanda ise artık “emre timur ezoterizmi” ile mücadele ediliyor. Şifreler çözülüyor tek tek.
Bu nedenle aşırı çalışılmış ve birikmişliğin ürünü bir kitap “kuklacı”. Yazarın inanılmaz zekası ve bilgi birikimi sonucu ilmek ilmek işlenmiş bir kitap. Birçok yerde şiirsel akıcılık da var üstelik. En kıymetli şairlerin kaleminden fırlamışcasına estetik cümleler… yazarın bu yönüyle ilk defa karşılaştım ve çok etkilendim. Bu aşırı çok yönlülük ve nadir bulunan bir özellik bana göre
Gerçekten teşekkür ediyorum böylesine kıymetli bir eser yarattığın için @emretimur.mimaryazar
Keyifle okuyun, kesinlikle okuyun, kitapla kalın
“Kuduz köpeklerden kaçar gibi kaldırım çizgilerine basmayıcılar ve o çizgileri ömür boyu farketmeyiciler…”
“İnsan… Hep yalnız ve işgal arasında kalan…”
“Dünyayı tersine çevirebilirim, yeri yarar, göğü delerim, insanların camlarını ben sallarım kış ayazında, yazın güneş diye ben
Selam
Kuklaları çocukluğumdan bu yana çok sevdim.Sonra kukla sevgisi maske sevgisine dönüştü.Çünkü herkes yüzünde maskeyle geçiriyordu şu yalan dünyayı..
Kitabı ilk aldığımda olay örgüsü üzerinden felsefi yaklaşım diye düşündüm.Emre Bey'in diğer kitaplarını da okuduğum için hayata bakış açısını çok güzel işliyor çünkü.Yine aynısıdır farklı şeylerden bahseder dedim ama niye bilmiyorum bu kitap diğerlerine göre garip geldi..
Olay örgüsü desem başta hiç öyle hissetmedim.Sanki öylesine bi kitap aldım elime ve bana yetişkin dünyasını anlatıyordu..
Sonra olay örgüsü belirdi yavaş yavaş..
Ama son sayfaya gelene kadar olay mı-yalnızca örnek mi kafamı kurcaladı.Öyle güzel sorgulatıyor ki yazarımız bazı şeyleri olay örgüsü değil Tv'de felsefi örnekleme üzerinden bi şeyler izliyomus hissi oldu.Tabi bu Kuklacı'nın kafasının içindeyken..
Kuklacı.İsmi bu.Bazen Nasırlı bazen Kuklacı bazen Marangoz...
Bir bacağını kendi yapmış bir marangoz..
Evet bildiğiniz protez ayağını kendisini yapmış..
Küçüklüğünün anılarında babasının annesine şiddeti gelir gözlerinin önüne ve ona takılan isimler(+18 olduğu için belirtmek istemedim)
Şimdi annesi yok.
Babası o yaptıklarına istinaden yatalak..(özür dilerim ama oh olsun dedim/hoş onun hayatını da bilemeyiz ki her kötünün ardında bi şey vardır düşüncesinde olan biriyim..)
Bizim Kuklacı bi yandan babasına bakıyor bi yandan marangozculukla uğraşıyor ve bı yandan da hayatı sorgulayan kendi içinde çok konuşan(iç sesiyle baya baya konuşuyor)bı hayatı geçiriyor..
Hayatına Mandilana adında bir kadın giriyor sonra..
Onun rolü tam olarak ne,satırlarda gizli..
O konuşurken sanki onun bedenine bürünüyorsunuz.Onun bahsettiği maskeleri takıyorsunuz suratınıza,onun bahsettiği bazen kötü bazen iyi karakterlere bürünüyorsunuz..
İşin sonunda onun sorguladığı
@emretimur.mimaryazar en sevdiğim yazarlardan.Bilmeyen kalmamıştır sanırım -kaldıysa da öğrensin -
Emre Bey ile kitaplarını okuduktan sonra üzerine sohbet ederiz.Bana en beğendiğim kitabını sorduğunda asla şu ya da bu diyemezdim.Sanırım şimdi @emretimur.kuklaci kitabı yazarın en sevdiğim,en çok etkilendiğim kitabı oldu diyebilirim gönül rahatlığıyla.Diğer kitaplarının da yeri hala ayrı tabii ki,tartışmasız.Ama #kuklacı beni benden aldı resmen.
Sonlara doğru geldikçe hiç beklemediğim o sonu okumak istemedim.Bu mu yani şimdi diye ilerleyen satırlarda kitabı elimden fırlatıp atmak istedim.Ama içimde bir yerlerde Kuklacı'ya dair hala bir umut kalmıştı,çocuk kuklacının annesine kuklaların niye güldüğünü sorduğunda aldığı cevap gibi:çünkü umut ediyordum
Ve nihayet Emre bey bize öylesine güzel sürprizli bir son hazırlamış ki umudum boşa çıkmadı,Cennetin Krallığı'na inandım.Kuklacı ve Mandalina ile orada buluşacağız bir gün eminim.O ada var, orda güzel insanlar var.Bekleyin bizi,bir gün kavuşacağız
Konuyu uzun uzadıya anlatmayacağım.Kesinlikle ve kesinlikle okuyun diyorum başka da birşey demiyorum.
Kitabın başlarındaki infaz sahnesi bana #brebraveheart filmini hatırlattı.(Benim film favorilerimin 1 numarasıdır kendisi).Romanda o infaz sahnesiyle başlayan satırlar en son Kuklacı'nın infazıyla sonlanacak sandım ve sanki William Wallace'ın gözlerine bakar gibi hissettim,ağlamamak için kendimi zor tuttum.(Her izlediğimde ağlarım çünkü )
Kitap harika bir sistem eleştiri,bana göre distopik bile sayılır.Sanki #1984 okur gibi tat aldım.Büyük Patron yerine Kral.Hele mahkeme salonundaki yazı:
"MASUMİYETİ İSPAT EDİLENE KADAR HERKES SUÇLUDUR."
Tam delirmelik değil mi?
Yer yer #hayvanciftligi de canlandı gözümde.Sadece kendi çiftliklerinin içinde yaşayan,dünyadan bi haber
Yazar Hakkında
Emre TimurYazar · 6 kitap
Mimar, yazar, eğitmen. Felsefe, psikoloji, sosyoloji, edebiyat ve sanatla ilgilenmektedir. Varoluşçu Edebiyat, Varoluşçu Felsefe üzerine Türkçeye eserler kazandırmaktadır. Basılı ilk eseri Palyaçonun Listesi’dir. Profesyonel meslek yaşamına İzmir’de mimari tasarım üzerine dersler vererek devam etmektedir.
