Bir süre sonra kimse senin ne kadar yorulduğunu sormuyor.
Çünkü herkes senin hep vereceğine alışıyor.
İşte o yüzden bazı cümleler çok sessiz ama çok ağır çıkıyor insanın içinden:
“Çok fazla fedakârlık yaptım.
Değmedi.
Daha da olmayacak.”
Bu bir küskünlük değil aslında.
Bu, yıllarca herkesi ayakta tutmaya çalıştıktan sonra,
ilk kez kendi yorgunluğunu fark eden bir insanın iç sesi.
Bazen insan, verdiği emeğin karşılığını alamadığını çok geç fark ediyor.
“Çok fazla fedakârlık yaptım” duygusu genelde bir anda değil, birikerek geliyor.
Ve en yorucu kısmı da şu oluyor:
Bir süre sonra mesele “değdi mi?”yi geçip, “artık devam edemem” noktasına ulaşıyor.
“Daha da olmayacak” cümlesi aslında bir vazgeçişten çok sınır koyma gibi duruyor.
Kendini tamamen tüketmeden önce durmak bazen en doğru şey oluyor.