Günler sesi soluğu kesilmiş bir çocuk gibi solgun ve dingin.Güneş,himayesindeki her nimete güzelliğini sunuyor , geceleri ayrılsa da.Sevdiklerimizi nasıl gerçekten sevebiliriz?Onları koruyarak mı? Onlardan kaçarak mı? Umutsuz günlerimizi onlara hissettirmeyerek mi? Dört yanı sarmaşıklarla çevrili bu derman kimin gönlünün içine saklanmış.Benliğimizi, ruhumuzu yaşatmaya çalıştıkça , vurgun yemiş misali savrulmuyor muyuz karanlıklara? Her gün üzerimize doğan güneş ısıtmıyor aslında , sanılarla geçiyor , delicesine akıp geçiyor bu zaman.Korku , her şeyin katili olmuşken , sığındığımız başka karanlıklar açıklayamıyor düşüncelerimizi.İnanmak istediğimiz bir çıkış varken , öylece gülü kurutmaya devam ediyor.Ediyoruz...
Reklam
Uzak olan yakına hasret,
yakın olan uzağa.
Giden kalana hasret,
kalan vuslata.
İnsan vefaya hasret,
insan insana.
...
H.Mücahid
"Benim için ne de hüzünlü gidişin,
Ah bahar, ah aşk mevsimi!
Ne karanlık..."
Reklam