Tüm kentlerin birbirine benzediği, tüm insanların birbirini tekrar ettiği bir çağda yaşıyoruz.
Bunu en iyi dışarıdan bakabilenler anlıyor. Rekabet eden veya düşman olanlar bile aynı sloganı atıyorlar.
Herkes bir sonraki haksızlıkta kendi sırasını bekliyor.
Herkes hayatının golünü atma ümidiyle yanıp tutuşuyor.
Çürümüşlük o kadar uç boyutlarda ki, kimse bir diğerini duymuyor.
Herkesin ağzında kendi ninnisi.
Bir Ayaz'ın ortasında ölümöncesi dinginlikle uyuyor.