Eğer bir kadın kederler içinde
Ağlayarak, kimseye belli etmeden,
Alışkanlığına ve sağduyuya inat,
Bir gün aynaya bakmayı bırakırsa -
O zaman acısı ciddidir gerçekten.
Ruslan, Ludmila'dan yoksun oldun;
Yitiriyor gücünü sağlam ruhun;
Ama akıp gider kötülüğün hızla geçen anı;
Geçici bir süre yazıldı alnına bu yazı.
Umutla, capcanlı bir inançla
Yürü her şeyin üzerine, yitirme umudunu,
İleri! Cesur yüreğinle ve kılıcınla
Aç kendi yolunu kuzeye doğru
"İnsanlar, insanlar, bana ne insanlardan?" diye bağırdı karısı. "Sen savaşta vurulup düştüğünde ya da eve sakat döndüğünde insanların bana ne faydası olacak? İnsanlar umrumda değil, onların merhametinden, sevgisinden, minnettarlığından bana ne?..."