Merhabalar.. Bu sayfalarda, beyaz bir papatyanın sessiz kalbini bulacaksınız.
Ne bağırır, ne çağırır…
Sadece rüzgârla konuşur, yağmurla gülümser, güneşle ısınır.
Bazen koparılır, bazen unutulur, bazen de bir vazoda ömrünü tamamlar.
Ama her defasında, yeniden açmayı öğrenir.
Belki sizin hikâyeniz de biraz böyle…
O yüzden, hoş geldiniz.
Bu, benim küçük ama derin güncem.. 🌼