Sueda

Belki de bütün baharlar içimizde başlıyor.

Uzun zaman baharı dışarıda aradım. Çiçeklerde, yağmurdan sonra kokan toprakta, güneşi bekleyen dallarda... Oysa hiçbir mevsim insanın içine uğramadan gerçekten başlamıyormuş. Çünkü bazı insanlar kışın ortasında bile çiçek açar. Kimse görmez belki. Kimse onların içindeki küçük bahçeyi bilmez. Ama bir sabah, hiç beklemediğin bir anda, içinde bir şey yeniden yeşerir. Bir şarkı, bir koku, eski bir hatıra... Ve anlarsın; Bahar gökyüzünden inmez her zaman. Bazen bir kalbin en sessiz yerinde yavaşça büyür. Ve belki de insan, en çok kendi içinde açan çiçeği kaybetmekten korkar..

Distopya Sevenlerin Mutlaka Okuması Gereken 9 Kitap

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Damızlık Kızın Öyküsü

Yüksek Şato'daki Adam

Sueda

Biliyor musun sevgilim, ben gün batımlarını çok severim. Çünkü o, bitişi aceleye getirmez. Işığını yavaş yavaş toplar, gökyüzünü usulca başka renklere bırakır. Sanki gitmeden önce kimseyi incitmek istemez. İnsan da keşke bazı şeylerden böyle ayrılabilse. Kırıp dökmeden, bağırmadan, arkasında yalnızca güzel bir renk bırakarak. Belki bu yüzden her gün batımı bana aynı şeyi hatırlatıyor; Her son, karanlığın habercisi değildir. Bazı sonlar, sadece gökyüzünün rengini değiştirir..

Sueda

Papatyalar ve kediler aşkına.

Dünyayı kurtaracak büyük cümlelerim yok belki, ama bir papatyanın rüzgârla usulca eğilişine, bir kedinin güneşin altında hiçbir şey olmamış gibi uyuyuşuna inanıyorum. Belki de hayat, tam olarak böyle küçük güzelliklerin omuzlarında ayakta duruyordur. Çünkü insan bazen bir çiçeğe bakarak iyileşir, bazen de sokakta karşılaştığı bir kedinin gözlerinde unuttuğu merhameti yeniden bulur. Ve ben, bütün telaşların arasında, bir papatyanın sadeliğini, bir kedinin özgürlüğünü kaybetmemeye çalışıyorum. Belki mutluluk da budur. Dünyayı değiştirememek ama yine de çiçekleri sevmekten, kedileri okşamaktan ve kalbini sertleştirmemekten vazgeçmemek. Papatyalar ve kediler aşkına... İçimizdeki o iyi insanı koruyalım.. Çünkü dünya bazen bir papatyanın sabrıyla, bazen de bir kedinin sessizliğiyle güzelleşir..

Takip Önerileri

Sueda

Kimse bilmiyor. İnsan bazen hayata değil, içinde ölen bir ihtimale yas tutuyor. Ve bunun mezarı olmuyor...

Sueda

Bazen içimde, adını hiç öğrenemediğim bir kuş ölüyor. Kimse duymuyor kanatlarının acı sessizliğini. Oysa ben, her tüyü düşerken bir ömrün biraz daha eksildiğini hissediyorum. İnsan, kendinden ayrılınca mı yalnız kalır, yoksa kendine fazla yaklaşınca mı? Bunu hiçbir ayna söylemedi bana. Ben sadece, her sabah biraz daha dün geceki kişiye benzemediğimi fark ettim..