Bazıları sevgisiz kalmayı bir tür kariyer başarısı zanneder. "Ben bağlanmam, bağlanırsam çözülürüm."
E peki, bağlanmadan yaşayanlanın yüzü neden sürekli bir Wi-Fi kopmuş gibi dalgın?
Bazen arkandan çevrilen dolaplara öyle soğukkanlı bir yerden şahit olursun ki tepki vermek lüzumsuz gelir. Tıpkı annen gibi. "Sen daha yeni düştün, ben oradan çoktan geçtim" diyen bir sakinlik çıkagelir.
Sadece gülüşlerini değil, gecenin dördündeki hezeyan ve çöküşlerini de kalbine almak. "Biliyorum ama şimdilik susuyorum" demek. Bu, dışarıdan bakıldığında çarpık bir ilişki gibi gözükse de... Belki de sevmenin en çıplak hâli budur. Her şeye rağmen, içinden gelen bir forsla yanında kalabilmek.