Hayatın böyle bir oyunu var işte. Sana aslında neyin lazım olduğunu öğreniyor, idrak ediyorsun ama o son gün gelmiş oluyor ve işine yaramıyor. Çok gecikilmiş oluyor.
“Kimseye bağlanma bu hayatta Lorin, kimseye! Çocuğuna bile. En sevdiğin seni bir gün bırakıp gidecek. Bak dünyaya... Ne diyordu senin şair? Nazım? Sen söyle...”
“Ayrılmak istemezsin dünyadan
Ama o senden ayrılacak...”