Yetmiş beş yaşındayım, bu kamil yaşa beladan uzak durarak eriştim, çenemi kapatıp hiçbir şeye karışmayarak, Ordu’da öğrendiğim gibi. Belki protesto mu çok daha önce yapmalıydım, ama protesto edecek bir şey göremiyordum, şimdi görüyorum. Karanlığın güçleri ile aydınlığın güçleri bugün karşı karşıya geliyor. Ben de aydınlığın güçlerine katılacağım.
Hiç varolmayan bir şeyi nasıl yok edebilirsin ? Herkesin kendine göre fikirleri var, onları kabul ettirip, Başka herkesin canı cehenneme diyorlar. İnsan ırkının tarihi böyle. Bizi tepeye çıkaran bu oldu şimdiyse raydan çıkarıyor.
Bütün bu insanlar burada ne yapıyor ? Yeterince su yoksa niye başka yere gitmiyorlar ? Bunun cevabı gayet basit: Gidecek hiçbir yer yok. Bütün bir memleket koca bir çiftlik ve koca bir ağız.