Varoluşsal kriz temalı filmleri izler ve üzerine düşünürüz. Bu filmde bir papazın 'Tanrının Sessizliği' sorunsalı üzerinden kriz yaşaması etkileyici bir seçim olmuş. Karakter ve diyalogların az olması filmin özünü kirletmeden bırakmış duru bir önerme barındırmış.
Ayrıca Bergman'ın bu tanrı işine eğilerek yaptığı filmler yalın gercek ve vurucu özellikleriyle hep etkilemiştir beni. Sahneler o kadar ıssız ve durağan ki o esnada tanrının varoluşu ve kendi amaçsızlığımız üzerine düşünmek zorunda kalıyoruz. Bu derinlik cok etkileyici olsa da Martha karakteri üzerinden de umutsuz bir aşk ya da kurtulus teması olduğunu hissediyorum. Madem tanrı sessiz ya da yok o zaman sevgi de mi yok. Tabi filmde bunun tam tersi bir diyalog var ama hissedilen bu minvalde bir şey.
İzlemeye ve üzerinde düşünmeye tartışmaya değer cok guzel bir film
Filme puanım 8/10
Ingmar Bergman