Nasıl anlatsam, havada gibiydim hep. Bastığım bir toprak, tutunduğum bir dal, yaslandığım bir duvar yoktu. Anneme yaslanmaya çalışıyordum, babama değil, inadına anneme yalanmaya çalışıyordum. Ona tutunamayınca hiçbir yere sığmıyordum. Yersiz yurtsuz yaşadım Ömrüm boyunca. Kendim tutunmayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim.
Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da. Şu an yaşadığım her şey o günlerin aynısı evde olmak istemiyorum, ama her akşam eve dönüyorum. İşte olmak istemiyorum ama her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarıya çekiyor. Hiçbir yere ait hissetmiyorum kendimi. Hiçbir eve, hiçbir aileye, hiçbir topluluğa.