Girişimin abesliği çok açıktı; bir şeyi unutmak için çok çaba harcarsan, o çabanın kendisi bir anı olur. Unutmayı unutmak zorundasındır ki, bu da fazlasıyla hatırlamaya değer.
Bazen telefonu açtığında titrek bir sesle ‘babam evde yok’ derdi. Küçük bir çocukken bile, yetişkin bir adamın altı yaşındaki oğlunu taklit ederek insanlardan saklanmasını gülünç bulurdum ama yıllar sonra kendimi aynı şeyi yaparken buldum , sadece bu kez ben onu taklit ediyordum, “ Oğlum evde yok. Konu neydi?”