Rabiya
@Wnorth
fizyoterapist
biruni üniversitesi
İstanbul
6 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Biraz daha uyusam ve tüm bu saçmalıkları unutsam nasıl olur acaba?” diye geçirdi içinden…
Reklam
“Dahası var. Şeker portakalı fidanını hemen kesmeyecekler. Kestiklerindeyse uzaklarda olacaksın ve hiç hissetmeyeceksin.”
Hıçkırıklara boğularak dizlerine sarıldım.
“Hepsi boşuna, baba... Hepsi boşuna...”
Tıpkı benimki gibi yaşlarla sırılsıklam olmuş yüzüne baktım ve bir ölü gibi fısıldadım:
“Kestiler bile baba, bir haftadan fazla oldu, şeker portakalı fidanımı kestiler.”
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
Şefkatle Minguinho’ya baktım. Şefkatin ne olduğunu keşfettiğimden beri sevdiğim her şeyi şefkate boğuyordum.
Sonradan Ladislau Efendi’den öğrendiğime göre, ben ne kadar söz vermiş olsam da Portuga ancak Mangaratiba geçtikten sonra evine dönmüş. Hava iyice karardıktan sonra.
Reklam