Bütün insanlar bana öyle geliyor ki, olacakları şeyi olamamışlar.
Reklam
Farkında mısınız? Tahammül seviyemiz günden güne azalmakta. İnsanlar bizi eskisinden daha hızlı yormakta ve birçok insan kendi dünyasında sessiz, sakin ortamları aramakta. Çünkü hadsizliğin, kabalığın ve saygısızlığın tavan yaptığı bir zaman diliminde yaşıyoruz.
Kendi mutluluklarından ve menfaatlerinden başka bir düşünceleri olmayan ve sadece mutsuz ederek mutlu olan insanlarla çevriliyiz. İncelikten, naiflikten ve sakinlikten hoşlanan insanların neredeyse dışarıda yaşam hakkı yok gibi.
Kötülük ve ikiyüzlülük her ortamda o iğrenç yüzünü göstermekte ve hep daha çoğunu istemekte. Geriye dönüp baktığımda iyilerin ve iyiliğin bu kadar ezilip yalnız bırakıldığı bir dönemi hatırlamıyorum.
Geçenlerde izlediğim Dogville adlı bir filmde şöyle bir konuşma geçti. "Bazı insanları eğitemezsiniz. Kötülüklerini suratlarına vurunca sadece inkâr etmez, sizden daha da nefret ederler. Onları görmezden de gelemezsiniz. Cezalarını hak etmişlerse hak etmişlerdir. Merhamet her zaman en doğrusu değildir, en güzeli ve en ahlaklısı da değildir.
Size kötülük edenleri mazur görmek, onlara anlayış göstermek, onların içindeki şeytanı ancak besler, büyütür. Affetmek belki de o insana yapabileceğiniz en büyük kötülüktür."
Ben de tam olarak böyle düşünüyorum.
Artık eskisi kadar affedici ve bana yapılanları kendi içimde halleden bir insan değilim.
Bu kişiliğime pek uygun olmasa da şu an yaşadığım hayatta akıl ve ruh sağlığımı korumak için çok önemli bir kazanım diye düşünüyorum. Şunu da çok iyi biliyorum ki iyi ile kötünün savaşı hep vardı.
Her zaman tarih sahnelerinde yerini aldı. İnsanoğlu şu dünya üzerinde durdukça da olacak. İyileri ve iyiliği yalnız bıraktığımız her zaman diliminde, mutlaka kapımızı kötülük çalacak. Bazı insanlara sabır göstermiyorum artık. Bazılarının bulunduğu ortamlara hiç
Reklam