Saatler yürümekten yorulmuş,
duvarlar dinliyor içimizden geçenleri.
Kalbim cebimde buruşuk bir kağıt,
üstünde yarım kalmış cümleler.
Bir şehir var, adını söylemiyorum,
çünkü söylersem eksilir.
Bir sen varsın, sana dokunmuyorum,
çünkü dokunsam dağılırım.
Gece,
bize benzeyen şeyleri sever:
susmayı, beklemeyi
ve biraz da umudu
gizlice saklamayı.
Alın,
bu şiir burada dursun.
Sabaha kalırsa
kendini kurtarmış sayılır.