"Ne kimse bizim için vazgeçilmezdir, ne de biz kimse için vazgeçilmezizdir," diyorum.
"Yani?"
"Yani," diyorum, derin bir nefes alıp, "İnsan için vazgeçilmez tek bir varlık vardır, o da Mutlak Varlık'tır."
"Yani?" diye soruyor yeniden.
"Yani, 'Bâtın-ı kalb âyine-i Sameddir ve Ona mahsustur." Er ya da geç kalp bunu idrak eder."
"Yani," diye atılıyorum tekrar, ondan önce davranarak, "Zevale mahkûm, hakiki güzel olamaz," denir "Ve bundandır ki kalp kimseye tüm yaşam boyu aynı tutkuyla bağlı kalamaz."
"Yani?" diyor.
"Yani," diyorum.