Zamanın akışında birçok insanın beceremediği şeydir durmak. Ama nerede, ne zaman, nasıl bir durmak? Bir gönülde en güzel şekilde durmak mesela, orada hayat bulmak. Kıyama durmak, sözünde durmak, bir konu üzerinde durmak...
Ve sorulacak her çobana sürüsünden!
Herkes elinin altındakinin çobanı değil mi aslında?
Baba ailesinin,öğretmen talebesinin,usta çırağının...
Dost dosta çoban değil midir?
"Istırap hayatın özüdür." Hayatın bağrından acıyı kovmaya çalışmak da faydasızdır. O başka şekillerde yine üzerimize gelir. Istırap, kökünü ve kaynağını, bizzat isteme fiilinden alır. İstemek, esasen ıstırap çekmektir.