Yağmur
@Yagmi
all we are dust in the wind
Şu anda okuduğu kitaplar
Beni korkutan tek bir şey var: Acılarıma değmemek.
Ne kadar küçük ya da büyük olursa olsun, acı da insanın ruhuna ve bilincine tamamen yayılır. Dolayısıyla insanın çektiği acının "büyüklüğü" kesinlikle görecelidir.
Bilmeye ihtiyacım yoktu; sevgimin, düşüncelerimin ve sevgilimin hayalinin gücüne hiçbir şey dokunamazdı.
Sevgi,sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer.Sevgi en derin anlamını, kişinin tinsel varlığında, iç benliğinde bulur. Sevilen kişinin gerçekte orada olup olmaması, yaşayıp yaşamaması bir anlamda önemli olmaktan çıkıyor.
Tam bir yalnızlık konumunda, insan kendini olumlu eylemle dile getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla -onurlu bir tavırla- katlanmaktan başka yapacak hicbir şeyi olmadığı zaman, sevdiği insana ilişkin taşıdığı imgeye sevgiyle yoğunlaşarak doyuma ulaşabiliyordu.