Sevgi,sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer.Sevgi en derin anlamını, kişinin tinsel varlığında, iç benliğinde bulur. Sevilen kişinin gerçekte orada olup olmaması, yaşayıp yaşamaması bir anlamda önemli olmaktan çıkıyor.
Tam bir yalnızlık konumunda, insan kendini olumlu eylemle dile getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla -onurlu bir tavırla- katlanmaktan başka yapacak hicbir şeyi olmadığı zaman, sevdiği insana ilişkin taşıdığı imgeye sevgiyle yoğunlaşarak doyuma ulaşabiliyordu.
Yaşamımda ilk kez, onca şair tarafından dile getirilen, onca düşünür tarafından nihai bilgelik olarak ortaya konan gerçeği gördüm. Gerçek: insanin özleyebileceği nihai ve en yüksek hedef,sevgidir. O anda, insan şiirinin ve insan düşünce ve inancının vermesi gereken gizin anlamını kavradım: insanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu.