Ben de bazen anı yaşmaktan çok anda kaldığımı ya da hayallerde sıkışmışım gibi olmayan , olmayacak şeyleri tekrar tekrar düşlerken buluyorum. Sanırım ben de bir hayalperestim .Bunun hayatımı bu kadar etkilediğini fark etmemiştim .Hayalperestin gözünden Petesburg nasıl canlanıyorsa kimi anlarda cansız şeyler benim için öyle. Bu iyi bir şey mi acaba ? Bu mantıksız bir soruydu Çünkü kitabın başında kendini üzen ve kitap boyunca yalnızlıktan dem vuran da karakterimizdİ. gerçekten de yorucu olmalı.
Bu özelliğin iyi yanı ise az çok herkeste olması.