Günler boyu üzülmüş durmuştum
Bir yağmurumuz kalmadı seninle
Bir penceremiz bir utancımız
Bir mektubumuz bir ay sonumuz
Bir kahvaltımız kalmadı kalmaz
...
Bir kedimiz doğurmadı seninle
Marttır diye damdır diye kaçmadı
Kedi evdir ev kedidir derler oysa
Gözlerinde kaygı yanar onların da
Islanıp dönse içerde kimse yok
Bu yalnızlık azalmaz da artmaz da