Yasemin Temiz
@Yasemiint
51 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Aile her zaman güvenilecek liman olmaz. Bazen en büyük darbeler içine doğduğumuz evden koşulsuz sevdiğimiz insanlardan gelir. Esme için de durum böyle. Lennox ailesinin ikinci çocuğu Esme. Duygularıyla hareket eden, öğrenmeye hevesli ve meraklı bir çocuk. Etrafındaki herkes evlenmek için doğru aday olmaya çalışırken o okumak istiyor hatta bir keresinde dünyayı dolaşmak istediğini söylüyor. Ne yazık ki işler hiç onun istediği gibi gitmiyor ve 16 yaşına geldiğinde annesinin geceliğini giydiği için sonrasında da katıldığı partide bir kadının başına gelecek en kötü şey gelince ailesi tarafından bir akıl hastanesine kapatılıyor ve altmış yıl kadar orada kalıyor. Ailesinden kimse dönüp de arkasına bakmıyor kız kardeşi Kitty hariç onun da niyeti pek iyi değil. Esme’nin hikayesini okurken kalbiniz sıkışacak yüreğinizi hüzün saracak ve bir de öfke hissedeceksiniz, ona yapılanlar hiç adil değil.
Reklam
İnsanlar genelde şikayetçidirler; zamanın bereketsizliğinden, insanların bencilliğinden, kaba davranışlardan, artan felaketlerden… Hepimiz oturur haberleri izleriz, okuruz sonra birkaç kelam eder konuyu kapatır ve yaşamaya devam ederiz. Peki kaçımız düşünürüz başımıza gelenlerin sebeplerinin günahlarımız olabileceğini. Her bir günahın manevi kalbimizde bir siyah nokta bıraktığını hepimiz biliriz ama o siyah noktaları temizlemeği ne yazık ki ihmal ediyoruz. Günahlara girdikçe etrafımızdaki insanların bile huylarının değişeceğini söylüyor yazar kitapta. İnsanız şaşıyoruz hatalar yapıyoruz ama Allah’ın merhametine her zaman sığınıp tövbe etmemiz gerektiğini hatırlatıyor okuruna. Genel yaşayış hiçbir zaman sığındığımız bir durum olmamalı herkes yapıyor ama düşüncesinden acilen uzaklaşıp Allah’la olan bağımızı kuvvetlendirmenin bir yolunu bulmalıyız. Benim için yüzleşme kitabı oldu diyebilirim.
Ülker… Yağmurdan kaçıp doluya tutulmak ne demek anlıyoruz Ülker’le. Baba dayağından kaçıp bir başka erkeğe yani kocasına sığınıyor. Yıllar sonra oğlu askerdeysen yediği dayaktan sonra sessizce kaçıyor. İşte yalnızlığı da burada başlıyor çünkü gidecek hiçbir yeri yok. O da bu sefer dayaktan değil kimsesizlikten hastaneye sığınıyor refakatçi olarak.
Ne kadar zaman oradan oraya dolaştığını bilemiyoruz Ülker de bir yerden sonra bırakıyor saymayı öyle ki o kaçarken oğlu acemi birliğinde. Askerliği bitti mi onu bile bilemiyor.
Şiddetin karşısında kadının çaresizliğini de anlatıyor yazar hele ki kimsen yoksa boyun eğmek zorunda kalıyorsun ama yine de ezdirmiyor kendini Ülker. O kadar zaman kendini gizliyor ki kitabın sonunda artık yeni bir kimliğe sahip oluyor.
Çaresizliği mizah ile anlatmış yazar ama ben en çok Ülker’in oğlunu merak ettim hayatında hiç onu seven bir erkek olmamış hem babası hem kocası dövmüş. Bunlara karşılık nasıl bir erkek çocuğu yetiştirdi?
Yekta Kopan kitabı okumak bana mola vermek gibi geliyor bir şey düşünmeden durup dinlenmek gibi. Yine öyle oldu. Sıradan bir güne başlayan Armağan geçmisine döndü, hesaplaştı ve sonunda cesur davrandı. Çok beğendim ve bu hayatta Adnan olduğumu fark ettim.
“İnsan sınanmadığı günahın masumu değildir.” Kitap boyunca bu düşünce hakim oldu zihnimde. Şimdi Şebnem’i kim suçlayabilir; hayat önüne altın tepsiyle sunulmuş Selda mı yoksa Ersin mi ? Gerçi Selda hep Şebnem’i anlayan hatta onun cesareti karşısında ezilen taraf ama onun dışında romandaki bütün kadın karakterler kendi eksiklerinin acısını Hülya ve Şebnem’den çıkarıyorlar. Biz yargılamayı seviyoruz durup düşünmeden acaba bu noktaya nasıl gelmiş diye bakmadan yargılamayı seviyoruz.
Reklam