Ama gerçek yasın ne kadar süreceğini kim bilebilir? Çocuğunun, kardeşinin, annesinin veya babasının ölümünden otuz kırk yıl sonra o insanı düşünüp hala aynı boşluk hissini yaşamak da mümkündür, bazılarının yeri asla doldurulamaz... Bazen öldüğünüzde bile.
Sorsalar, Stan korkuyla yaşayabileceğini söylerdi. Belki sonsuza kadar değil ama uzun, çok uzun süre. Katlanılmayacak olan dengenin bozulmasıydı, çünkü düşünme biçiminizde, dünyayı algılayışınızda bir çatlak beliriyor ve oraya baktığınızda, arkasında, hiç kırpmadıkları sarı gözleri ve iğrenç kokularıyla başka yaratıkların yaşadığını görüyordunuz. Bir süre sonra orada bambaşka bir evren olduğunu anlıyordunuz: Gökteki Ay'ın kare olduğu, yıldızların soğuk kahkahalar attığı ve bazı üçgenlerin dört, bazılarının beş kenarlı olduğu bir evren.
Korkuyorum, diye düşündü Eddie. Her şeyin özünde bu var. Korkmak. Hepsi bu. Ama sonunda işleri kendi lehimize çevirmiştik. Korkumuzdan yararlandık. İyi ama nasıl?