O sahneyi çok iyi somutladım:
İdam günü gelip çatınca, o sevdiğim, alıştığım giysilerimi giyeceğim: postallarımı, parkamı.
Beyaz ölüm gömleğini giydirmek isteyecekler, giymeyeceğim. Kesin. Direneceğim ve giymeyeceğim.
Öyle her zamanki eyleme gidiş tavrımla gideceğim.
Yok, tıraş falan da olmayacağım.
Gidip. oturup önce bir sigara yakacağım orada.
Sonra demli, sıcak, güzel bir çay içeceğim.
Ha bak, Rodrigo'nun o ünlü gitar koncertosunı dinlemek isterim orada. Bak bunu çok isterim. Sanırım asılacak bir insanın son isteğini geri çevirmezler.
gülünün solduğu akşam
65/5
İnsanları taklit etmek çok kolaydı.Tükürmeyi daha ilk günlerde becerdim. Birbirimizin yüzüne tükürüp duruyorduk, aradaki tek fark ben daha sonra yüzümü yalayarak temizlerken onların bunu yapamamasıydı.