“ İçi burkuldu Mücellanın. Bu işte bir hüzün vardı. Çünkü bahçenin bütün sınırlarını tek başına temsil eden karayemiş ağacı gibi Nazlı'nın kitaplarını da hiç kimse Mücelladan daha fa zla anlayamazdı. Nazlı'nın kitapları, Mücella' nın dantelleri ...
Fark yoktu aralarında. Nazlı da hayatı bir pencerenin içinden seyrediyordu ve onun da hayatla arasında bir pencere camı vardı.”