Bir armağan aldım sevgiliden,
Nasıl da eli açık olduğunu,
Anımsatan bir armağan.
Dudaklarıma götürdüm, öptüm,
Çünkü ona elleriyle dokunmuştu.
Kuşkusuz değerlidir sevgilinin armağanı
Ama bende en değerli şeyimi
Armağan etmiştim ona,
Yüreğimi...
Kim bilir nice şiir, gerçek ya da düş ürünü nice öykü, sırf yazılmadıklari için toz olup gitmiştir böyle! Ne kalmış ki zaten bize geçmişten, atalarımızınkinden ya da tüm insanlığın geçmişinden? Tüm söylenenlerin, fısıldananların, kuşaktan kuşağa gizlice çekip çevrilenlerin ne kadarı ulaşmış bize?