Kazara kaybettim onu
Hiçbir hata yapmayarak
Onun için orda olmaya çalışarak
Ve kapıları yüzüme tek tek kapattığında kaybettim onu
Kazara kaybettim onu
Sesini duymaya çalışarak
Gözlerine bakarak
Gittikçe azalan şakalarına gülerek
Onu kaybettiğimi bilerek kaybettim onu
Kazara kaybettim onu
Verdiği sözleri
Kahkahasını
Elinin sıcaklığını
Kaybedeceğimi sanmazdım
Bu acıya dayanacağımı sanmazdım
Ama onsuz da yaşadım
Onu kaybetmiş olmanın hissiyle de yaşadım
Sesini unutmaya başladım
Onun yarattığı hissi
Belki de en başından beri
Kaybedecek bir şeyim yoktu
Çünkü o hiç benim olmamıştı
Ama ben yine de
Kazara kaybettim onu
Belki okurken aşk şiiri sanmışsınızdır ama arkadaşım içindi ki en kötüsü zaten arkadaşı kaybetmek. Bazen elimizden kayıp giden arkadaşlarımız olur, engellenemez bir şekilde aramıza giren mesafeler olur oysa kimse de olmayan bir bağınız vardı oysa onlarsız hayat düşünülemezdi. Belki de hala düşünemiyorum onsuz bir hayat ama şiirimi arkadaşıma adıyorum. Bunu hiç okuyamayacaksın ama inan ki sensiz hayat çok kötü sensiz bir hayatın olması haksızlık. Sensiz bir yanım hep eksik