Abdullah Altunkup
@Yazar_32
SESSİZLİĞİMİ HİSSİZLİK ZANNETME DÜNYA!
Kundaktan Gelen Ses, bir bebeğin gözünden yaşamı aktarıyor okuyucuya. Tabii normalden ya da bilinenden farklı olarak, olaylara bakış açısı derin olan bir bebek tarafından.
Abdullah Bey’den okuduğum ilk eserdi. Ancak kalemini çok sevdim. Akıcı kalemi, okuyucuyu zorlamayan betimlemeleri ve kurgusu ile beni mest etti eser. Okurken, içine çeken anlatımıyla birleşen konu, ben de öyküyü okudum değil de izledim hissi yarattı. Peki eserde neler var?
Yeni doğmuş bir bebeğin gözünden dünyaya bakıyoruz. Hikaye bu ya, bebek bazı şeyleri biliyor. İmkansız değildir zaten hiçbir şey yazarken, oraya takılmayın.
Bu Bebek, annesinin gülüşünü öyle güzel tasvir ediyor ki, insanın içi yumuşuyor. Bazen ise iç yumuşatan değil, iç karartan şeylerden bahsediyor. Yaşadığı yerin insana yaşattığı zorluklardan, insan olmanın anlamından gibi. Bazen de diyor, insanoğlu en zahmetli canlı. Karınca benden küçük ama yürüyor ve konuşuyor, kedi yavrusu doğar doğmaz oraya buraya gidiyor ama ben, mahkumum beşiğime…
Bu beşiğine mahkum bebek, biz yetişkinlere gösteriyor ki çok fazla kalıplara sıkışmışız. Hatta daha da fazla anlatıyor bakış açısı derin bebek. Bence onlar da şöyle:
Hayat hep hızlı geçecek, ta ki biz yavaşlayana dek ama biz de yavaşlamıyoruz. Ne açan güneşin ne de kararıp yağmur yağdıran bulutların kıymetini bilmiyoruz. Sevdiklerimizi her gün görünce rutine bağlıyor, sevmek nedir hissetmeyi unutuyoruz. Baktığımız açı hep dar kalıyor, biz ise anlamını kaybediyoruz yaşamanın. Bazen bir bebek gibi bakmamız gerekiyor her şeye; önce puslu gözlerle sese odaklanmalı, sonrasında açılan gözler ile keşfetmeyi elden bırakmamalıyız. Küçük bebek gibi, yeniden her gün ilk gibi bakmalıyız dünyaya. Ne de olsa ilk değildir ama son olabilir…
Dilerim yazarın kalemi daim, okuyucusu bol olur.
Abdullah Altunkup
Teşekkürler
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Abdullah Altunkup / Kundaktan Gelen Ses
Hayatı anlamanın zorluğunu, Anadolu insanın çalışkanlığını ve sevginin aktarılışını çok güzel anlatan bir hikaye. Yörük bir ailenin kundaktaki bebeği hikayemezin anlatıcısı.
Gözümüzü açtığımız andan itibaren üstümüze titreyen, fedakar ve şefkat kavramlarının vücut bulmuş hali değil midir annelerimiz? Yeri geldiğinde cesurca bizi koruyan, yeri geldiğinde de incitmekten korkar gibi narince seven meleklerimiz. Yaşımız ilerledikçe bir çok meziyetlerini görüp hayran kaldıklarımız. Bebekken neler hissederdik acaba? Gözümüze nasıl görünürlerdi? Hikayemizde kundaktaki bir bebeğin annesine duyduğu hayranlığı okuduğumuz gibi hayatı anlama yolculuğuna da eşlik ediyoruz.
Yörük bir ailenin hayatına misafir olacak günlük rutinlerine, yaşam şekillerine, çalışkanlıklarına ve kendilerine has sıcaklıklarına bir bebeğin gözünden eşlik edeceksiniz. Sorularına gözlemleyerek cevap arayan ve iç sesiyle bizleri de bilgilendirmeye çalışan bebeğimiz, biran önce cevap bulmak ve hayatı öğrenmek istiyor. Hayatı anlamak için soruların hiçbir zaman bitmeyeceğini öğrenmesi için daha çok uzun bir yolu var. Hayallerini ve kendi dünyasını, yapabileceği tek yol olan iç sesiyle bizlerle paylaşıyor.
Aile kavramını, anne sevgisinin kutsallığını ve çalışkan Anadolu insanını yansıtan bu sıcacık hikayeyi ve bana hissettirdiklerini unutmayacağım.
Keyifli okumalar…
Abdullah Altunkup
Zaman ayırıp eserimi okuyup, değerlemdirdiğiniz için teşekkür ederim.
Merhaba sevgili okurlar.
Yeni kaydolan okurlar için, 1000Kitap'ta herhangi bir paylaşım yapma ve resim yükleme özellikleri için e-posta onay şartı ekledik. Olası spam durumlarını engellemek için düzenli olarak yeni çözümler geliştiriyoruz.
İyi okumalar dileriz.
Abdullah Altunkup
Yazmak ölümsüzlük arayışıdır azizim.