Hiçbir eylemin nasıl neticeleneceğini bilemeyiz. Bekleyeceğiz.
Beklerken ne yapacağız?
Dua edeceğiz.
Desene işimiz Allah’a kaldı.
Allah’a kalmayan iş mi var?
İnsanın “düşüşü” kendi ilahi özüne yabancılaşmasından, aslından uzağa savrulmasından, içindeki sonsuzluk özlemini görmezden gelmesinden başka nedir ki?
Mevlana diliyle: “Her kim aslından uzak düşsün arar
Asl’a dönmek için bir uygun gün arar.”
Nefs, aklı çok kolay esir alır. Rasyonaliteyi ön plana çıkardığınız zaman nefs-i emmâre sevinir: Bana özgürlük alanı açıldı, der. İnsanoğluna, nefsin önünü açacak bir imkan tanıdığınız zaman egosu ön plana çıkar. “Ben” der, önce. Şimdi de olan budur dünyada.