“Doğrunun parçaları arasındaki şiddetli çatışma değil, doğrunun yarısının sessizce bastırılmasıdır korkunç kötülük: İnsanlar her iki tarafı da dinlemek zorunda bırakılıyorsa her zaman umut vardır; yalnızca bir tarafı dinlerse hatalar katılaşıp önyargıya dönüşür, doğru da artık doğru etkisi yaratmaz olur, çünkü abartılarak yanlış haline getirilmiştir.”
“Herhangi bir konuda, dünyanın görünüşteki oydaşmasına istisna oluşturan insanlar çıktığında, dünya haklı olsa bile, karşıt görüşte olanların dinlemeye değer bir şeyler söylemesi ve doğrunun da, onların sessiz kalması sonucunda bir şeyler yitirmesi her zaman mümkündür.”
“Rousseau’nun paradoksları tam ortalarına nasıl da bomba gibi düştü, tek yönlü görüşlerin sıkıştırılmış cüssesini yerinden oynattı ve parçalarına ayırıp yeni unsurlarla yeniden birleşmeye zorladı.”