Kitabı gün içinde elimden düşürmeden okudum.
Bütün bunların yaşanmış olmasına mı şaşırayım, devletin bu kadar aciz düşmesine mi üzüleyim, insanların her şeyi suistimal etmesine mi kızayım bilemedim...
Açıkçası garip duygular içinde bitirdim.
Bir kere bunlar yaşanmış ya şoklar içerisindeyim...
Bakın ben kanun insanıyım, yani öyleymişim okurken rahatsız oldum. Bazıları büyük birer kahramanlık olarak değerlendirebilir, insanların yitmiş umudu olarak görebilir...vs.
Ben astım astım kestim kestik bir düzeni kafamda canlandırmaya çalışırken büyük bir sinir harbi yaşadım. En sonki Albay Rüştü Kobaş'ın anılarında, sonunda mantıklı hareket eden birbirinin varlığına sevindim. Sonra da o insanların yitip giden umuduna üzüldüm.
Halkı ne hale getirmişler.