AYŞEGÜL ÇALIŞKAN
@Ykya
Ölüm, yaşayanı yakalar.
246 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ya,
aslında yanılıyorsa? Ya, gayet sıradan bir yazgıya sahip sıradan biri olarak yaratılmışsa?
Koltuğa oturdu, sokaktan geçen arabaların sesini, arada
bir mutfaktan gelen mırıltıları dinledi. Odasında yalnızdı, annesi kilisede dua ediyordu, kardeşleri
uzaktaydı, yani dünyada herkes Giovanni Drogo’ya hiç de aldırmaksızın yaşayıp duruyordu
hani yazgının en belirleyici anları, size dokunmadan burnunuzun dibinden geçip gider
ve sizi solmuş yapraklardan oluşan bir burgacın ortasında bırakırlar ya, işte o yiten korkunç ama dev
fırsat duygusunu hissediyordu.
Yirmi iki ay, hiçbir yenilik
getirmeksizin geçip gitmişti, o ise, yaşamın kendisine karşı özel bir hoşgörüsü olmalıymışçasına,
bekleyişini kararlı bir biçimde sürdürmüştü. Halbuki yirmi iki ay uzundur, birçok şey olabilir: Yirmi
iki ay yeni ailelerin kurulması, çocukların doğması hatta konuşmaya başlaması, otların olduğu yerde
kocaman bir evin yükselmesi, güzel bir kadının yaşlanıp artık hiç kimse tarafından arzu edilmez hale
gelmesi, bir hastalığın, en uzun hastalıklardan biri dahi olsa, harekete geçmesi (ki bu arada, insan,
kaygısız yaşamaya devam eder), yavaş yavaş bedeni kemirmesi, bir süre duraklayıp iyileşme umudu
vermesi, sona daha da derinleşerek yeniden ortaya çıkıp son umutları kemirmesi için yeterlidir; yine
de ölünün gömülüp, unutulmasına ve oğlunun yeniden gelmeye başlayıp, akşamları mezarlığın
parmaklıkları boyunca saf, temiz kızlarla gezinmesine vakit kalacaktır.
Demek ki şarkı söyleyen, bir asker, soğuğa, cezalara ve aşka duyarlı bir adam değil düşmanca
dikilen dağdı. Ne acıklı bir hata, diye düşündü Drogo, belki de her şey için aynı durum geçerlidir,
çevremizde bizim gibi yaratıklar olduğunu düşünürüz halbuki olan, sadece, don, ve yabancı bir dil
konuşan taşlardır; bir dosta selam vermek üzereyizdir, ama kolumuz hareketsiz yana düşer,
gülümsememiz yarıda kalır çünkü tamamen yalnız olduğumuzu görürüz.