Hani bir evre vardır ya toparlamaya çalıştıkça diğer taraftan dökülür, sıkı sıkıya tutunduğu şey elinde tuz buz olur, kırıklarını birleştireyim dersin daha çok dağılır. Tam oradayım işte.
İnsan çok sevmekten, kıyamamazlıktan, üzememekten ve hep alttan almaktan kaybeder. Hayat ilk olarak kendini yok sayanları harcar. Durumumu şimdi daha iyi anlıyorum…