Bugün takvim bana dokundu,
Bir yaprak daha düştü ömrümden.
Sessiz bir mum yaktım içimde,
Üfleyen olmadı…
Kalabalıklar geçti yanımdan,
Gülüşler kiralık, sözler emanet.
Ben ise kendi gölgeme yaslandım,
En sadık dostum o çıktı nihayet.
Bir yaş daha aldım bugün,
Ama eksilen şey yıllar değil.
İnsan bazen çoğalıyor yaş aldıkça,
Bazen de içindeki çocuk sessizce çekiliyor bir köşeye.
Yalnızlık…
Adımı en doğru telaffuz eden ses.
Geceyle anlaşmalı,
Kalbimle aynı dili konuşur herkes uyurken.
Ama bilirim;
Her doğum günü bir başlangıçtır aslında.
Kendi karanlığında yol bulmayı öğrenmiş biriyim.
Ve en çok da
Sessizliğin içinden çıkan umut yakışır bana.
F.D