Bir gün gelecek, bulutlarla kucaklaşan kuleler,
Şatafatlı saraylar, o heybetli tapınaklar
Ve hatta yerkürenin tamamı da
Üstündekilerle yok olup gidecek,
Demin uçup giden hayali gösteri gibi,
Geriye zerresi bile kalmayacak.
Biz, düşlerin mayasından yaratılmışız
Ve uykuyla çevrelenmiştir kısacık hayatımız.
Sefalet budur işte, çakalların koynuna sokar adamı.
Çağımızın hastalığı mı desem...
Vicdanım mı! Nerede bulunur bu vicdan dediğin?
Nasırım olsaydı, terliğimde saklardım;
Böyle bir ululuk hissetmiyorum yüreğimde.
san çocuk san, iş var sende
anlamadığın şiirler yaz, okuruz
beni geç, kendim falan değilim
dolayısıyla yolculuk da fasarya
güldünya, fırdünya!
yeryüzünün herhangi bir yerinde
herhangi bir kadın olarak
bir iç savaş sonrası
var gücümle itiyorum salıncağı
yara kim, fal kim
hangi taşı kanatır bu rüya
