Esther insanların neden üzgün olduğunu soruyor.
Çok basit, diyor yaşlı adam. Kendi hikayelerinin tutsağı onlar. Herkes yaşamın asıl anlamının bir planı izlemek olduğuna inanıyor. Bu planın kendi planları mı yoksa bir başkası için mi yapıldığını asla sorgulamıyorlar. Deneyimler, anılar; diğer insanların fikirlerini ve daha birçok şeyi topluyorlar ve bu belki de başa çıkabileceklerinden çok daha fazla oluyor. Ve işte bu nedenle hayallerini unutuyorlar.