Zaman,elimizdeki en kıymetli şey , harcamaktan hiç de çekinmediğimiz.Farkında bile olmadan yaşıyoruz ne tadına varabiliyoruz ne de durdurabiliyoruz.Her saat altmış dakika olsa da her saat o sürede hissedilmiyor. Kötü zamanlarımız geçmiyor da mutlu anlarımız uçup gidiyor elimizden sanki.Yüreğimizde hissettiğimiz kadarını yaşayabiliyoruz .Çağdaş diyebileceğimiz bu çağda sanki her şeyi daha hızlı yapıyor gibiyiz ama birbirimize ayırdığımız vaktimizden ne kadar çalıyoruz?Kitabın içeriğinde günlük hayatımızın eleştirisi incelikle metafor kullanılarak yapılmış.Momo ve en yakın iki arkadaşı dinle-düşün-hayal et üçlemesiyle bağdaştırılıp karakterize edilmiş.Bu üçlemenin insan şekliyle yaşatılması en beğendiğim kısımdı.Okudukça içinde bulunduğumuz dünya canlandı gözümde. Yapılan her eleştiri fark etmediğimiz halde yaşantımızın bir parçasıydı.Yaşamdan çıktığımı fark ettikçe yani yaşıyor olduğumu unuttuğumun bilincine her vardığımda aklıma getirmeye çalışacağım bir kitap bu.Elimden geldikçe yaşama dahil olacağım.